Annelies Vanhaverbeke

Work / Contact



Annelies Vanhaverbeke woont en werkt in Antwerpen. In 2003 is ze afgestudeerd als Meester in de Beeldhouwkunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen (KASKA) en deed in 2003-2004 een Post Graduaat ‘Autonome beeldende kunst’ aan de Akademie Post Sint Joost in Breda (Nederland) Hoewel de praktijk van Annelies Vanhaverbeke multidisciplinair is en het midden houdt tussen schilderen, beeldhouwen, tekenen, het maken van collages en assemblages, zijn het de laatse jaren in de eerste plaats de schilderijen die spreken. Niet belast door een schilderkunstige achtergrond zet ze die op een heel vrije manier op doek. Ze laat perspectief los. Schildert met borstels en hulpmiddelen zoals latten, mengt verf op het doek, herschildert en werkt collagegewijs – en met sterke referenties naar de beeldhouwkunst – in een zeer kenmerkende stijl.

dode(n)dialoog/dialogue mort

Een tafel met daarop een grote bos bloemen in kobalt en Pruisisch blauw. Aan elke zijde ervan een stoel. Uitnodigend staan ze te wachten tot twee tafelgenoten er met elkaar in dialoog zullen gaan. Of vond misschien het gesprek al plaats en hebben de tafelgenoten de tafel verlaten? Annelies Vanhaverbeke schetst in Dialogue mort woorden die al uitgesproken zijn of de aanzet daartoe, het begin van een communicatie, de onmogelijkheid of juist het einde daarvan, een ‘dode dialoog’. Communicatie mag dan het thema zijn van dit schilderij, mensen zijn er niettemin de grote afwezigen – ze zijn er alleen impliciet, in de belofte van het gesprek. Dialogue mort zouden we misschien kunnen bestempelen als ‘een stilleven met tafel’ – een werk in de schilderkunstige traditie van de ‘nature morte’. Die lijn trekt Annelies Vanhaverbeke ook door in de rest van de werken, waarin verschillende motieven afwisselend terugkeren: het konijn (opnieuw in het blauw, een verwijzing naar Vlaamse konijnenrassen zoals ‘de blauwe van Sint-Niklaas'), de vaas, de natuur (bloemen, een plant, een boom), en vooral de tafel … De werken roepen echter geen ‘stil’ leven op, maar eentje in gesprek met anderen. De tafel refereert immers ook aan de metafoor van de (keuken)tafel, zoals de filosofe Hannah Arendt (1906-1975) die in haar werk naar voren schoof. Het is de tafel waarop meningsverschillen neergelegd kunnen worden en die een dialoog mogelijk maakt, die mensen samenbrengt, waar iedereen zijn plaats heeft en die dus voor verbinding zorgt en voor een wereld waar ontmoeting plaatsvindt. Dit in gesprek gaan met anderen, is voor Arendt de enige activiteit die werkelijk tussen mensen plaatsvindt en dus essentieel is voor een waardevol leven. Ze zorgt bovendien voor de creatie van het zelf: zonder de ander, die jou ondervraagt, geen ik. Hoewel de praktijk van Annelies Vanhaverbeke multidisciplinair is, en het midden houdt tussen schilderen, beeldhouwen, tekenen en het maken van collages en assemblages, zijn het op deze tentoonstelling in de eerste plaats de schilderijen die spreken. Niet belast door een schilderkunstige achtergrond heeft ze die op een heel vrije manier op doek gezet. Ze laat perspectief los. Schildert met borstels en hulpmiddelen zoals latten, mengt verf op het doek, herschildert en werkt collagegewijs – en met sterke referenties naar de beeldhouwkunst – in een zeer kenmerkende stijl.

Anne-Marie Poels